4 دیدگاه برای رهبران آخر غذا می‌ خورند

1. 

   امتیاز 5 از 5

   محمدمهدی رحیمی – اسفند 18, 778

   خوب

2. 

   امتیاز 3 از 5

   رحیم عین الهی – آذر 20, 780

   نقد کتاب (نظر شخصی): نگاه نویسنده به مفهوم مدیریت همه جانبه نبوده و در یک محدود کوچکی بیان شده است و به شخصه با تمامی محتوای کتاب اتفاق نظر ندارم و ایرادات علمی را در کتاب می توان مشاهده کرد. درباره ترجمه کتاب هم بسیار روان و شیوا بوده که خانم #الهام_نورانی_پور تلاش فراوانی برای برگردان آن انجام داده اند و قابل ستودنی است.

3. 

   امتیاز 5 از 5

   حمید امامی – فروردین 4, 781

   کتابهای انتشارات شما فوق العاده است.

4. 

   امتیاز 5 از 5

   سید مجید رضویان – اردیبهشت 15, 782

   افتخارم این است که در پی تفکری هستم که سال ها پیش چنین اصول انسانی را اجرا کرده است
   نامه 45 نهلج البلاغه
   “من نفس خود را با پرهيزكارى مى پرورانم، تا در روز قيامت كه هراسناك ترين روزهاست در أمان، و در لغزشگاه هاى آن ثابت قدم باشد.
   من اگر مى خواستم، مى توانستم از عسل پاك، و از مغز گندم، و بافته هاى ابريشم، براى خود غذا و لباس فراهم آورم، امّا هيهات كه هواى نفس بر من چيره گردد، و حرص و طمع مرا وا دارد كه طعامهاى لذيذ بر گزينم، در حالى كه در «حجاز» يا «يمامه» كسى باشد كه به قرص نانى نرسد، و يا هرگز شكمى سير نخورد، يا من سير بخوابم و پيرامونم شكم هايى كه از گرسنگى به پشت چسبيده، و جگرهاى سوخته وجود داشته باشد، يا چنان باشم كه شاعر گفت: «اين درد تو را بس كه شب را با شكم سير بخوابى و در اطراف تو شكم هايى گرسنه و به پشت چسبيده باشند».
   آيا به همين رضايت دهم كه مرا امير المؤمنين عليه السلام خوانند و در تلخى هاى روزگار با مردم شريك نباشم و در سختى هاى زندگى الگوى آنان نگردم؟”